The cover up (Dutch blog)

The cover up (Dutch blog)

Wanneer zij gaat zitten, haalt ze haar notitieblok en pen uit haar tas. “Zo, zegt ze, zeg het maar”. Het is haar eerste sessie met mij en zoals vele klanten heeft ze nog geen duidelijk idee wat ik nu werkelijk doe in mijn sessies. De meeste van mijn klanten komen omdat ze voelen dat ze bij mij “moeten” zijn na het zien van mijn site of foto ergens. Of puur op de aanbeveling van een ander, die er gelukkiger van is geworden of enthousiast heeft verteld over mijn gave om helderheid te brengen in onbegrepen zaken zoals emoties.

Zij verwacht duidelijk dat ik haar een soort van lijst ga geven waar ze mee verder kan. Maar dat is dus niet hoe ik werk. Ik stem me op iemand af, en begin dan informatie te zien, horen of voelen die relevant is voor dit moment. In haar geval zie ik allereerst iemand die uber perfectionistisch is en alles heel goed onder controle houdt. In het dagelijks leven heeft ze een hoge functie bij een van onze nationale banken.

Ik voel dat ze deze patronen heeft opgebouwd door iets wat er in haar kindertijd is gebeurd. Dus vraag haar direct of er traumatische gebeurtenissen hebben plaatsgevonden in haar kindertijd. Ze praat snel en zegt dat haar kindertijd naast een scheiding van haar ouders, geen grote trauma’s kent. Nu is de scheiding van ouders vaak al reden genoeg om copings mechanisme in de vorm van gedragspatronen te ontwikkelen, maar ik weet dat het iets anders is. Ik kan er echter mijn vinger nog niet opleggen. 

Wat ik regelmatig zie is dat we sommige trauma’s ver weg hebben gestopt. En soms zelf zo ver weg dat ze niet langer in ons bewustzijn zijn, maar ergens in de dieptes van ons onderbewustzijn. Om pas weer naar boven te komen wanneer we ‘klaar’ zijn om dit trauma en eraan verbonden pijn in de ogen te kijken. Nadat we de sessie hebben afgesloten en zij heel even haar guards laat vallen, krijg ik een beeld te zien van een meisje dat misbruikt wordt. En weet direct dat dit is wat er is gebeurd in haar kindertijd en waarop zij haar leven zoals het nu is, is gaan bouwen. Ik laat haar gaan en respecteer op dat moment haar “geheim”.

Wanneer ze de volgende keer binnenkomt, hoef ik het onderwerp niet zelf te noemen. De week tussen onze sessies heeft ze duidelijk veel nagedacht over wat ik heb gezegd. Mijn cliente is van haar 12e tot 18e jaar veelvuldig misbruikt. Met twee zwangerschappen uitmondend in abortussen als gevolg. Haar “redder”, is haar huidige man, waar ze een relatie mee kreeg op haar 18e. Hij weet overigens niets van dit alles. Ik ben de eerste aan wie ze het nu vertelt. Je kunt je voorstellen dat er alleen al daardoor een grote last van haar schouders valt. 

Alhoewel dit een voorbeeld is van iemand met een diepe traumatische ervaring, dragen we allemaal kleine of grote trauma’s met ons mee. Merendeel is gaan bouwen op puin en losse stenen. Simpelweg omdat we niet anders konden of wisten hoe dit puin te ruimen. Maar die kennis is er nu wel. Dus doorgaan op de oude voet is niet echt verstandig.

We hebben een zekere standaard gecreerd in onze maatschappij zodat we de tijd hebben om puin te ruimen. Er is vrije tijd. Die vaak natuurlijk wordt in gevuld door entertainment en deze business werkt er ook heel hard aan dat we onze vrije tijd daarmee doorbrengen. Dat levert immers geld op.

Maar we kunnen onze vrije tijd ook gebruiken om te verbinden. Echt te verbinden met wat we voelen. Niet met alle oppervlakkige emoties waar we vaak in blijven hangen. Maar met de lagen daaronder. Het zijn die lagen die jou gevangenhouden. Door je weer te verbinden met wat werkelijk is, kun je jezelf echter uit deze gevangenis bevrijden. Daarvoor in de plaats krijg je dan je (droom)leven terug. Want gevangen in pijn was je vooral aan het overleven.

Maar de keuze is en blijft bij jou. Want dit alles is een vrije keuze.

Oops, there I go again

Oops, there I go again

Safety first

Safety first

0